Aznar maakt tevens gebruik van de gelegenheid om de lancering van zijn nieuwe organisatie "Friends of Israel" aan te kondigen, dat voornamelijk samengesteld is uit niet-joodse Europeanen en Amerikanen.
————————
Als Israël ten onder gaat, gaan we allemaal ten onder
De woede over Gaza is een afleidingsmanoevre. We mogen niet vergeten dat Israël de beste bondgenoot is van het Westen in een turbulente regio.
door José María Aznar
Al weer veel te lang nu is het in Europa niet "populair" geweest om voor Israël op te komen. In de nasleep van het recente incident in de Middellandse Zee aan boord van een schip vol anti-Israëlische activisten, is het lastig een nog impopulairdere kwestie voor de geest te halen om de schouders onder te zetten.
In een ideale wereld zou de aanval door Israëlische commando's op de Mavi Marmara niet geresulteerd hebben in negen doden en een aantal gewonden. In een ideale wereld, zouden de soldaten vredig aan boord van het schip zijn verwelkomd. In een ideale wereld zou geen enkele staat, laat staan een staat die tot voor kort bondgenoot van Israël was, zoals Turkije, een flottielje hebben gesponsord of georganiseerd dat als enig doel had om Israël in een onmogelijk parket te brengen: het te dwingen om de keuze te maken tussen het opgeven van haar veiligheidsbeleid en de zeeblokkade, of het risico te lopen de toorn van de wereld over zich af te roepen.
In onze omgang met Israël moeten we de rode waas van woede wegblazen die ons oordeel maar al te vaak vertroebelt. Een redelijke en evenwichtige aanpak zou de volgende realiteiten moeten resumeren: ten eerste is de staat Israël opgericht door een besluit van de VN. Haar legitimiteit staat daarom niet ter discussie. Israël is een natie met diepgewortelde democratische instellingen. Het is een dynamische en open samenleving die herhaaldelijk heeft uitgeblonken in cultuur, wetenschap en technologie.
In de tweede plaats, als gevolg van haar wortels, geschiedenis en waarden, is Israël een volwaardige Westerse natie. Sterker nog, het is een gewone Westerse natie, maar wel één die te doen heeft met ongewone omstandigheden.
Uniek voor het Westen, is het de enige democratie waarvan sinds de oprichting het bestaan wordt bestreden. In eerste instantie werd het aangevallen door haar buren, in een oorlog met conventionele wapens. Daarna werd het met terreur geconfronteerd, uitmondend in de ene na de andere golf van zelfmoordaanslagen. Nu, op aandringen van radicale islamisten en hun sympathisanten, wordt het geconfroneerd met een campagne van delegitimisering middels het internationaal recht en diplomatie.
Tweeënzestig jaar na haar oprichting vecht Israël nog steeds voor haar voortbestaan. Afgestraft met rakettenregenens vanuit het Noorden en Zuiden, bedreigd met totale vernietiging door een Iran dat ernaar streeft nucleaire wapens te verwerven, en onder druk gezet door vriend en vijand. Israël, zo lijkt het, wordt nimmer ook maar enig moment van rust gegund.
Sinds jaren is de focus van de Westerse aandacht begrijpelijkerwijs gericht geweest op het vredesproces tussen de Israëli's en de Palestijnen. Maar als het Israël van vandaag in gevaar is, en de hele regio wegglijdt naar een verontrustend problematische toekomst, is dat niet te wijten aan het gebrek aan begrip tussen de partijen over de richtig waarin dit conflict opgelost moet worden. De parameters van een eventueel toekomstig vredesakkoord zijn duidelijk, hoe moeilijk het ook lijkt voor beide partijen om het laatste zetje te doen om tot een schikking te komen.
De ware bedreiging voor de stabiliteit in de regio echter, is te vinden in de opkomst van de radicale islam, die de vernietiging van Israël ziet als de vervulling van haar religieuze bestemming, en gelijktijdig, in het geval van Iran, als een uiting van haar ambities voor regionale hegemonie. Beide fenomenen zijn bedreigingen die niet alleen van invloed zijn op Israël, maar ook op de hele Westen en de wereld in het algemeen.
De kern van het probleem ligt in de dubbelzinnige en vaak ongerijmde wijze waarop te veel Westerse landen op deze situatie reageren. Het is maar al te gemakkelijk om Israël de schuld te geven voor alle ellende in het Midden-Oosten. Sommigen handelen en praten zelfs alsof een nieuwe verstandhouding met de islamitische wereld alleen kan maar worden bereikt als we bereid zijn de joodse staat op het altaar te offeren. Dit zou een dwaasheid zijn.
Israël is onze eerste verdedigingslinie in een turbulente omgeving die voortdurend in chaos dreigt weg te zinken, een regio die van vitaal belang is voor onze energiezekerheid vanwege onze grote afhankelijkheid van olie uit het Midden-Oosten, een regio die de frontlinie vormt in de strijd tegen het extremisme. Als Israël ten onder gaat, gaan we allemaal ten onder. Het verdedigen van het recht van Israël om in vrede te bestaan, binnen veilige grenzen, vereist een zekere mate van morele en strategische helderheid die maar al te vaak in Europa lijkt te zijn verdwenen. De Verenigde Staten toont verontrustende tekenen dezelfde kant op te gaan.
Het Westen bevindt zich in een periode van verwarring over de vorm van de wereld in de toekomst. Voor een groot deel wordt deze verwarring veroorzaakt door een soort van masochistische twijfel over onze eigen identiteit; door de heersende politieke correctheid; door een multiculturalisme dat ons op onze knieën dwingt voor anderen, en door een secularisme dat — o, ironie der ironiën — ons zelfs blind maakt wanneer we geconfronteerd worden met jihadi's die de meest fanatieke incarnatie van hun geloof propageren. Om Israël aan haar lot over te laten, op dit moment der momenten, zou alleen maar kunnen dienen om te illustreren hoe diep we gezonken zijn, en hoe onverbiddelijk onze ondergang zich voor ons aftekent.
Men kan dit niet laten gebeuren. Gemotiveerd door de noodzaak om onze eigen Westerse waarden weer op te bouwen, de diepe bezorgdheid te uiten over de golf van agressie tegen Israël, en ervan bewust te zijn dat Israëls kracht onze kracht is, en Israël's zwakte onze zwakte, heb ik besloten om een nieuw "Friends of Israel"-initiatief te promoten met de hulp van aan aantal vooraanstaande mensen, waaronder David Trimble, Andrew Roberts, John Bolton, Alejandro Toledo (de voormalige president van Peru), Marcello Pera (filosoof en voormalig voorzitter van de Italiaanse senaat), Fiamma Nirenstein (de Italiaanse schrijfster en politicus), de financier Robert Agostinelli en de katholieke intellectueel George Weigel.
Het is niet onze intentie om een specifiek beleid of een bepaalde Israëlische regering te verdedigen. De ondersteuners van dit initiatief zijn het zeker niet alijd eens met de besluiten die door Jeruzalem genomen worden. Wij zijn democraten, en wij geloven in diversiteit.
Wat ons echter verbindt, is onze onverzettelijke steun voor het recht van Israël om te bestaan en zich te verdedigen. Want Westerse landen die zich scharen aan de kant van degenen die Israëls legitimiteit in twijfel brengen; degenen die in de internationale organisaties een spelletje spelen met de vitale veiligheidsbelangen van Israël; degenen die liever de mensen die zich verzetten tegen de Westerse waarden vergoeilijken, dan ferm te staan in de verdediging van die waarden, begaan niet alleen een ernstige morele fout, maar tevens een strategische blunder van de eerste orde.
Israël is een fundamenteel onderdeel van het Westen. Het Westen is wat het is dankzij haar joods-christelijke wortels. Als het joodse element van die wortels wordt omgespit en Israël verloren is, dan zijn wij ook verloren. Of we het nu leuk vinden of niet: ons lot is onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Dit is een vertaling van "If Israel Goes Down We All Go Down" door José María Aznar
Bron: O. Delecruze, 18 juni 2010
